Mijn ontmoeting met Annabelle...

13/12 - Gisterenavond, als het al donker was, ging ik nog even naar de winkel. Niemand op straat... Ik kwam de winkel terug buiten en passeerde de vuilbakken. Ik schrok van geritsel naast mij - een rat dacht ik... Maar als ik keek, keek ik recht in de ogen van een piepklein meisje, die moederziel alleen op haar hurkjes aan het eten was... uit iets dat ze in de vuilbak had gevonden...

14/12 - Gisteren zat ze er terug - ik noem ze 'Annabelle' - we hebben al eens gezwaaid 😉.

15/12 - Vandaag zat 'Annabelle' er weer. Zonder een woord te zeggen, heel voorzichtig, hebben we getekend...  ik deed voor en zij deed na... Daaag Annabelle... tot morgen?

NB - Veel Myanmarezen* hebben een kleiachtige beige zonnecrème op hun wangen, voorhoofd of soms hele gezicht zoals Annabelle hier. Het is voor verkoeling, en ook traditioneel gebruik.

17/12 - Even naar de avondmarkt, op wandelafstand waar ik verblijf.
Ik zag tussen de auto's een klein gedaante vuilzakken verslepen...
Het was Annabelle... Ik vermoed nu dat zij één van de vele kinderen is,

die letterlijk op het vuilnisbelt wonen, samen met hun familie. 

Ze verzamelen al het vuilnis in de stad, en sorteren het.  

Beetje bij beetje begin ik nu meerdere 'Annabellen' op te merken. 

Het zijn kinderen die 's avonds, als de markt gedaan is,
bij de vuilzakken zitten en onder andere de dozen 
opplooien zodat ze makkelijker kunnen worden meegenomen. 
Ze slepen ook de vuilzakken naar centrale punten, en blijven ze daar (uren) bewaken, 

zodat ze door hun familie (?) later kunnen worden opgepikt.

Annabelle had haar vuilzakken naar haar centrale punt gesleept.
Dat bleek de plek waar ik haar de eerste keer had gespot.
Ze zat ernaast te waken. Ik ging zo'n 10 meter verder op een trapje zitten, 

en ineens zag ze dat ik niet weg was, maar even verderop zat...

Na wat verstoppertje te hebben gespeeld - zij dook weg achter haar vuilniszakken
en ik verstopte me achter mijn haar, een plant, een muurtje...

sprong ze plots naast mij te voorschijn. 

Met een glimlach tot achter haar oren. 
Sinds onze eerste ontmoeting ben ik 'voorbereid', 
en ik toverde mijn vingerpopjes uit mijn zak...
We speelden een tafereeltje zonder taal, onderwerp of verhaal,
maar ik hoorde voor de eerste keer een klein stemmetje... heel voorzichtig. 

We telden elkaars tenen, verstopten de popjes achter onze rug,...

Vorige keer had ze 2 briefjes van 20 bath (50 cent) in haar handen waarmee ze speelde. 
Nu had ze er eentje vast... ik vermoed dat ze die krijgt van Thai, 
als aalmoes of misschien omdat ze zich ontfermen over het afval? 
Dat weet ik nog niet. 

Af en toe keek ze eens op, of haar vuilzakken er nog stonden. 
Ikzelf voel me vandaag niet op en top - oververmoeid en snotkopkeelpijn van
de airco/fan misschien? t Is hier dan ook wel doef warm, en muggen allom. 

Annabelle deed me even mijn snotvalling vergeten.
Ik hield het al langer vol dan gedacht
en op een gegeven moment doken de popjes toch terug de zak in...

Annabelle zuchtte - voor haar had het langer mogen duren denk ik.
Bijna 10PM... hoe oud ze zijn, vraag ik me af op weg naar mijn kamer. 

Zal ze er morgen weer zijn?...

* maar vermoedelijk is ze Rohinya, die staatloos zijn.